—
Σφοδρή πολιτική αντιπαράθεση ξέσπασε στη χώρα μετά τις δηλώσεις της Μαρίας Καρυστιανού για τις αμβλώσεις, με κυβέρνηση και αντιπολίτευση να εκφράζουν κατηγορηματικά την αντίθεσή τους στην πρόταση για “δημόσια διαβούλευση” σε ένα θέμα που θεωρείται λήξαν από το 1986.
Η παιδίατρος και πρόεδρος του Συλλόγου “Μαζί για το Παιδί”, που πρόσφατα ανακοίνωσε την είσοδό της στον πολιτικό χώρο, προκάλεσε πολιτικό σεισμό όταν δήλωσε σε τηλεοπτική συνέντευξη ότι το ζήτημα των αμβλώσεων “είναι θέμα δημόσιας διαβούλευσης” και ότι “η κοινωνία είναι εκείνη που πρέπει να αποφασίσει τι θα ήθελε να γίνει”.
Κυβέρνηση: “Το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω”
Η κυβερνητική αντίδραση ήταν άμεση και κατηγορηματική. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης τόνισε με έμφαση ότι “το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω” και χαρακτήρισε “φοβερό” το γεγονός ότι τέτοιες δηλώσεις ακούγονται από γιατρό.
“Δεν πρόκειται να γυρίσουμε πίσω σε συζητήσεις που είναι λυμένες και κάθε γυναίκα, κάθε άνθρωπος είναι υπεύθυνος να ορίζει το σώμα του. Τελεία και παύλα”, δήλωσε ο Μαρινάκης κατά την ενημέρωση των πολιτικών συντακτών.
Στον ίδιο τόνο κινήθηκε και η εκπρόσωπος Τύπου της Νέας Δημοκρατίας, Αλεξάνδρα Σδούκου, η οποία χαρακτήρισε “ανεπίτρεπτο” το άνοιγμα αυτής της συζήτησης. “Η αμφισβήτηση του δικαιώματος στην άμβλωση είναι ούτε υπό διαβούλευση ούτε υπό διαπραγμάτευση. Είναι ένα κλεισμένο θέμα από το 1986”, υπογράμμισε.
Ιδιαίτερα σημαντική ήταν η τοποθέτηση του υπουργού Μετανάστευσης και Ασύλου, Θάνου Πλεύρη, ο οποίος παρά το γεγονός ότι δήλωσε πως διαφωνεί ηθικά και θρησκευτικά με την άμβλωση, αναγνώρισε πλήρως το δικαίωμα κάθε γυναίκας να προχωρήσει σε διακοπή κύησης. “Ο ελληνικός νόμος έχει μια εξαιρετική ισορροπία και δεν χρειάζεται καμία περαιτέρω συζήτηση”, τόνισε.
Αντιπολίτευση: “Επικίνδυνη οπισθοδρόμηση”
Εξίσου έντονη ήταν η αντίδραση της αντιπολίτευσης. Το ΠΑΣΟΚ υπενθύμισε ότι το ζήτημα των αμβλώσεων έχει “λυθεί οριστικά” με τον νόμο 1609/1986 της κυβέρνησης Ανδρέα Παπανδρέου και χαρακτήρισε την πρόταση Καρυστιανού ως άποψη που “μέχρι σήμερα έχει εκφραστεί μόνο από την Ακροδεξιά”.
“Η πρόσβαση σε ασφαλή άμβλωση είναι αναφαίρετο δικαίωμα. Σήμερα είναι ώρα για περισσότερα δικαιώματα για τις γυναίκες και όχι για πισωγύρισμα”, ανέφερε το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης.
Ο ΣΥΡΙΖΑ, μέσω του εκπροσώπου του Κώστα Ζαχαριάδη, τόνισε ότι “τα θεμελιώδη ατομικά και ανθρώπινα δικαιώματα ούτε επερωτώνται ούτε τίθενται σε δημόσια διαβούλευση”. Ο Τομέας Ισότητας και Δικαιωμάτων του κόμματος χαρακτήρισε τη δήλωση “βαθιά πολιτική και επικίνδυνη”, που “παραπέμπει σε θεοκρατικά καθεστώτα και την τραμπική Δεξιά”.
Από την πλευρά της Νέας Αριστεράς, η βουλευτής Έφη Αχτσιόγλου προειδοποίησε ότι η άρση της νομιμότητας των αμβλώσεων θα σήμαινε “επιστροφή σε επικίνδυνες πρακτικές” με σοβαρότατους κινδύνους για τη σωματική ακεραιότητα των γυναικών.
Διεθνής διάσταση και πολιτικές επιπτώσεις
Η συζήτηση αποκτά ιδιαίτερη σημασία στο διεθνές πλαίσιο, καθώς σε πολλές χώρες παρατηρείται επαναφορά του θέματος από συντηρητικές και ακροδεξιές δυνάμεις. Ο πρώην βουλευτής Γαβριήλ Σακελλαρίδης προειδοποίησε για τον κίνδυνο οπισθοδρόμησης, αναφέροντας τη “διεθνή, συντονισμένη επίθεση της Ακροδεξιάς” από τις ΗΠΑ του Τραμπ μέχρι την Ουγγαρία του Όρμπαν.
Οι δηλώσεις της Καρυστιανού έρχονται σε μια κρίσιμη στιγμή για την πολιτική σκηνή, καθώς η ίδια προσπαθεί να εδραιώσει το νέο της πολιτικό εγχείρημα. Η έντονη αντίδραση όλου του πολιτικού φάσματος δείχνει ότι το θέμα των αμβλώσεων παραμένει ένα από τα πλέον ευαίσθητα ζητήματα της ελληνικής κοινωνίας.
Η Καρυστιανού είχε επιχειρήσει να δικαιολογήσει τη θέση της λέγοντας ότι ως παιδίατρος “διχάζεται” μεταξύ των δικαιωμάτων της γυναίκας και του εμβρύου, τονίζοντας ότι “από τη στιγμή που χτυπάει η καρδιά, είναι μια ζωή που έχει δημιουργηθεί”.
Η πολιτική κρίση που προκλήθηκε αναδεικνύει τη δυσκολία μετάβασης από τον κοινωνικό ακτιβισμό στην πολιτική δράση, καθώς θέσεις που μπορεί να γίνονται αποδεκτές σε έναν στενό κύκλο, προκαλούν σφοδρές αντιδράσεις όταν εκφράζονται στον πολιτικό χώρο. Η συνέχεια θα δείξει πώς θα επηρεάσει αυτή η αντιπαράθεση τις πολιτικές φιλοδοξίες της Καρυστιανού και κατά πόσο θα επαναφέρει στο προσκήνιο ζητήματα που η ελληνική κοινωνία θεωρούσε οριστικά λυμένα.
