Από τις 19 Μαρτίου ανεβαίνει στη σκηνή του Θεάτρου Παλλάς η «Astoria», μια μουσική παράσταση που εξερευνά τον κόσμο των ελληνικών κοινοτήτων στη Νέα Υόρκη του Μεσοπολέμου. Το έργο του Κωνσταντίνου Σαμαρά, με σκηνοθεσία Βασίλη Μαυρογεωργίου, μεταφέρει στη σκηνή τις ιστορίες μεταναστών που αναζήτησαν μια δεύτερη ευκαιρία ζωής μακριά από την πατρίδα.
Μια νεαρή κοπέλα και το ελληνικό καφενείο της Αστόρια
Στο επίκεντρο της παράστασης βρίσκεται η ιστορία μιας νεαρής γυναίκας που εγκαταλείπει τον τόπο της και κατευθύνεται προς μια άγνωστη μοίρα. Ο Χρήστος Στέργιογλου υποδύεται τον Θόδωρο, ιδιοκτήτη του μικρού καφενείου που αποτελεί το κέντρο της ελληνικής κοινότητας της Αστόρια. Το καφενείο δεν είναι απλώς ένας χώρος συνάντησης — είναι η άγκυρα μνήμης για μια κοινότητα που προσπαθεί να κρατήσει ζωντανή τη δική της ταυτότητα.
Ο ηθοποιός ζήσε κι ο ίδιος στην Αστόρια τη δεκαετία του 1980, για δύο χρόνια. «Ξέρω τους Έλληνες που ζουν εκεί», λέει. «Έχουν φοβερή αλληλεγγύη. Περιθάλπουν τους ανθρώπους, ανεξάρτητα από το τι είναι». Ενδιαφέρον στοιχείο: τόσο στην παράσταση όσο και στη δική του εμπειρία εκείνα τα χρόνια, δούλευε σε μπουάτ και κατέληξε να τραγουδάει μαζί με τους πελάτες. Η ζωή μιμείται την τέχνη.
Η αιώνια ερώτηση της ξενιτιάς και της επιβίωσης
Το θέμα των μεταναστών που αναζητούν ζωή σε ξένη χώρα δεν είναι νέο. Στέργιογλου σημειώνει πως οι μεγάλοι συγγραφείς της αρχαιότητας — Αισχύλος, Σοφοκλής, Ευριπίδης — έγραψαν γι’ αυτό, και η ανθρωπότητα συνεχίζει να αντιμετωπίζει τα ίδια προβλήματα.
«Τι με θλίβει είναι ότι έχουμε ξεχάσει αυτά που τράβηξαν οι παππούδες μας ως πρόσφυγες», λέει ο πρωταγωνιστής. Οι δικοί του γονείς ήρθαν από την Τουρκία και επιβίωσαν περνώντας τα σύνορα του Έβρου. Η ιστορία της παράστασης αγγίζει αυτή τη πραγματικότητα: τη δυσκολία του να χτίσεις πατρίδα μακριά από τον τόπο σου, με την αναγνώριση και τη στήριξη της κοινότητας σου.
Όταν η παράσταση γίνεται καθρέφτης της εποχής μας
Η «Astoria» έρχεται σε μια περίοδο όπου το ζήτημα των μεταναστών επανέρχεται διαρκώς στον δημόσιο διάλογο. Τα προβλήματα που αντιμετώπιζαν οι Έλληνες πρόσφυγες του Μεσοπολέμου στη Νέα Υόρκη έχουν παράξενη οικειότητα με τις σημερινές συνθήκες. Η παράσταση δεν είναι μουσείο του παρελθόντος — είναι σχόλιο για το παρόν.
Στη σκηνή, μέσα από τραγούδι, ιστορίες και μνήμες, ζωντανεύουν οι μικρές κοινότητες που κράτησαν το νήμα της ελληνικότητας στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Η προβολή της αρχίζει στις 19 Μαρτίου.
