Κάθε μέρα, γυναίκες κακοποιούνται στην Ελλάδα πίσω από κλειστές πόρτες. Η βία κατά των γυναικών έχει γίνει συστηματικό φαινόμενο, αλλά η κοινωνία συνεχίζει να σιωπά. Είναι ώρα να ανοίξουμε τη συζήτηση που χρειάζεται.
Μια συστηματική πραγματικότητα, όχι τυχαία περιστατικά
Η βία κατά των γυναικών στην Ελλάδα δεν είναι εξαίρεση. Είναι κανόνας. Γυναίκες υφίστανται σωματική, ψυχολογική, λεκτική και σεξουαλική κακοποίηση στην καθημερινότητα. Το κοινό χαρακτηριστικό; Η αδιαφορία και η σιωπή που περιβάλλει αυτά τα έγκλήματα.
Ο δράστης δεν φέρει πάντα μάσκα του «τέρατος». Τις περισσότερες φορές είναι ένας λεγόμενος κανονικός άνθρωπος. Κάποιος που αναπαράγει μια κουλτούρα εξουσίας, ελέγχου και ανισότητας. Μια κουλτούρα που δικαιολογεί τη βία και την κρύβει.
Η κοινωνία βαφτίζει τη βία «οικογενειακό ζήτημα» ή «διαφωνία του ζευγαριού». Σαν να πρόκειται για παρεξήγηση και όχι για έγκλημα. Σαν ο πόνος να μπορεί να παραμείνει κρυμμένος ανάμεσα σε τέσσερις τοίχους.
Νόμοι που υπάρχουν αλλά δεν εφαρμόζονται
Η Ελλάδα έχει νομικό πλαίσιο. Ο νόμος 3500/2006 για την ενδοοικογενειακή βία υπάρχει. Υπάρχουν διεθνείς συμβάσεις και ευρωπαϊκές οδηγίες. Στα χαρτιά, η προστασία είναι κάτι περισσότερο από επαρκής.
Στην πράξη, όμως, συμβαίνει κάτι εντελώς διαφορετικό. Καθυστερήσεις δικών, υποβάθμιση καταγγελιών, φόβος που παραλύει τις θύματα. Γυναίκες αποθαρρύνονται να μιλήσουν. Υποθέσεις «κολλάνε» στη γραφειοκρατία. Δράστες συνεχίζουν ανενόχλητοι.
Η προκατάληψη των αρχών, η ελλιπής εκπαίδευση εξειδικευμένου προσωπικού, και η αδιαφορία δημιουργούν ένα τοίχωμα που δεν μπορούν να διαπεράσουν πολλές θύματα.
Ποιος είναι ένοχος; Καμιά απορία
Δεν φταίει το ρούχο που φορούσε η γυναίκα. Δεν φταίει η ώρα της ημέρας. Δεν φταίει η συμπεριφορά της. Ένοχος είναι πάντα αυτός που ασκεί τη βία. Αυτό είναι απλό και ξεκάθαρο.
Για να αλλάξει κάτι, η κοινωνία πρέπει να σταματήσει να σιωπά. Πρέπει να μιλήσει δυνατά. Πρέπει να επιβάλει τη νομοθεσία και να αλλάξει μια κουλτούρα που εξακολουθεί να αποδέχεται τη βία ως μέρος της καθημερινότητας.
