Ο Αλέκος Συσσοβίτης άνοιξε την καρδιά του στο Στούντιο 4 την Τρίτη 17 Μαρτίου. Μίλησε για τα παιδικά του τραύματα, τη δουλειά στην οικοδομή στα 12 του και τα άρρωστα παιδιά που έβλεπε στα νοσοκομεία.
Από την οικοδομή στα 12 στο νοσοκομείο
«Πώς ένα παιδί μπορεί το καλοκαίρι να πηγαίνει να δουλεύει στην οικοδομή, να χαλάει το σώμα του, τα χέρια του αν δεν έχει μία θετική σκέψη;» είπε ο ηθοποιός. Ο πατέρας του τον πήρε στο εργοτάξιο σε μικρή ηλικία. Αυτό τον ανάγκασε να αναπτύξει νοοτροπία επιβίωσης.
«Όταν έμπαινα στα νοσοκομεία και έβλεπα 8 χρονών παιδιά να είναι καθηλωμένα με καρκίνο, πώς είναι δυνατόν να μην εκτιμήσω εγώ ότι είμαι τυχερός που υπάρχω;» εξομολογήθηκε. Επισκεπτόταν νοσοκομεία για συμπαράσταση σε άλλους ανθρώπους. Εκεί αντίκρισε παιδιά αμίλητα, να κοιτάζουν το κενό.
Η φιλοσοφία της στιγμής
Ο Συσσοβίτης τόνισε ότι εγκλωβιζόμαστε στο χθες. «Δεν θέλουμε να τελειώνουν τα πράγματα. Είμαστε νοσταλγικοί, γραπωμένοι απ’ το χρόνο, γιατί φοβόμαστε το θάνατο» ανέφερε. Η λύση για εκείνον είναι η εκτίμηση του «τώρα».
«Αν δεν τελειώσει κάτι, δεν μπορεί να ξεκινήσει κάτι καινούργιο. Πολλές φορές αυτή είναι η μεγαλύτερή μας παγίδα» σημείωσε. Μίλησε και για τη φροντίδα της ψυχής, όχι μόνο της εικόνας. «Αν υπάρχει πρόβλημα έξω, καταλάβαινα ότι μάλλον υπάρχει πρόβλημα και μέσα» πρόσθεσε.
Χρωστάω την καριέρα μου στον Πανουσόπουλο
Ο ηθοποιός αφιέρωσε λόγια στον Γιώργο Πανουσόπουλο, που πέθανε στα 84 του. «Του χρωστάω την καριέρα μου, ήταν η πρώτη μου δουλειά» είπε. Ο Μάκης Γαζής τον εντόπισε σε κλαμπ στη Μύκονο, όταν ο Συσσοβίτης έκανε κατασκευές σπιτιών.
Στη συνάντηση με τον σκηνοθέτη, ο Συσσοβίτης τόλμησε να ρωτήσει: «Πώς θα καταλάβω τη δουλειά σου;» Ο Πανουσόπουλος του έδωσε 15 ταινίες του. Η χειραψία τους έκρυβε κάτι ξεχωριστό. «Είχες τη χειραψία του πατέρα μου» του είπε ο σκηνοθέτης. Έγιναν αδέρφια μέχρι το τέλος.
