Τριάντα Μαρτίου 1976. Ένα μικρό υπόγειο στην Oxford Street του Λονδίνου γίνεται το σημείο μηδέν του πανκ. Οι Sex Pistols ανεβαίνουν στη σκηνή του 100 Club και ξεκινούν κάτι που θα αλλάξει τη μουσική για πάντα.
Η νύχτα που γεννήθηκε το πανκ
Ο φωτογράφος Π.Τ. Μάντεν ήταν εκεί. «Καταλάβαινες ότι κάτι αλλάζει», θυμάται. Ο χώρος δεν ήταν γεμάτος, αλλά η ένταση ήταν ηλεκτρική. Το 100 Club, venue με ιστορία από τη δεκαετία του ’40, είχε φιλοξενήσει τζαζ και blues. Εκείνο το βράδυ όμως φιλοξένησε μια επανάσταση.
Λίγους μήνες αργότερα, το «100 Club Punk Special» έφερε στη σκηνή τους Siouxsie and the Banshees, τους Clash και τους Damned. Το πανκ έπαιρνε σάρκα και οστά. Ωμό, άμεσο, προκλητικό.
Από την EMI στο σκάνδαλο
Το φθινόπωρο του 1976 οι Sex Pistols υπέγραψαν με την EMI. Η συνεργασία κράτησε ελάχιστα. Ο μάνατζερ Μάλκολμ ΜακΛάρεν έτρεφε τα σκάνδαλα. Η τηλεοπτική εμφάνιση με τον Μπιλ Γκράντι προκάλεσε σάλο σε όλη τη Βρετανία.
Το 1977 κυκλοφόρησε το Never Mind the Bollocks. Το God Save the Queen απαγορεύτηκε από το BBC την εποχή του Silver Jubilee της βασίλισσας Ελισάβετ. Η απαγόρευση μόνο ενίσχυσε τη φήμη τους. Το Anarchy in the UK έγινε ύμνος.
Το τέλος σε ένα κλαμπ του Σαν Φρανσίσκο
Ιανουάριος 1978, Winterland Ballroom στο Σαν Φρανσίσκο. Ο Τζόνι Ρότεν — πραγματικό όνομα Τζον Λάιντον — στέκεται στη σκηνή για τελευταία φορά ως Sex Pistol. «Νιώθετε ποτέ ότι σας δούλεψαν;» ρωτά το κοινό.
Η φράση δεν ήταν αποχαιρετισμός. Ήταν κατηγορία. Μέσα σε λιγότερο από τρία χρόνια, το συγκρότημα πέρασε από το υπόγειο του Λονδίνου στη μυθολογία. Κατέρρευσε με την ίδια ένταση που είχε εκραγεί.
Πενήντα χρόνια μετά, οι Sex Pistols παραμένουν το πρόσωπο του πανκ. Όχι επειδή ήταν οι μόνοι, αλλά επειδή ήταν οι πιο προκλητικοί.
