Συγκλονιστική μαρτυρία έδωσε ο αδελφός της 30χρονης γυναίκας που περπατούσε δεμένη και ξυπόλητη σε δρόμο της Λακωνίας στις 19 Μαρτίου. Μίλησε δημόσια για τα δέκα χρόνια αγώνα της οικογένειας με τον αλκοολισμό της αδελφής του, αποκαλύπτοντας λεπτομέρειες που δεν ήταν γνωστές στο κοινό.
Δέκα χρόνια σοβαρής εθισμού στο αλκοόλ
Ο αδελφός της 30χρονης εμφανίστηκε στην εκπομπή «Αλήθειες με τη Ζήνα» το πρωί της Δευτέρας 6 Απριλίου. Περιέγραψε έναν αγώνα που διαρκούσε μια ολόκληρη δεκαετία με τον αλκοολισμό που αντιμετώπιζε η αδελφή του.
Σύμφωνα με τα όσα εξήγησε ο αδελφός, η 30χρονη ήταν σοβαρά εθισμένη στο αλκοόλ τα τελευταία δέκα χρόνια. Το επίπεδο της εξάρτησης ήταν τόσο σημαντικό που απαιτούσε ιατρική παρέμβαση και νοσηλεία σε ειδικευμένες δομές.
Η 30χρονη είχε νοσηλευτεί δύο φορές στο Δρομοκαΐτειο, ένα κορυφαίο ψυχιατρικό νοσοκομείο στην Ελλάδα. Αυτό υποδεικνύει ότι το πρόβλημα της ήταν τόσο σοβαρό που χρειάστηκε εξειδικευμένη νοσηλεία και ψυχιατρική φροντίδα.
Οι προσπάθειες της οικογένειας για βοήθεια
Ο αδελφός τόνισε ότι δεν ήταν απλώς οι γονείς που προσπάθησαν να βοηθήσουν. Όλοι οι συγγενείς της εμπλέκονταν ενεργά στις προσπάθειες να τη στηρίξουν με ό,τι δυνάμεις είχαν.
«Προσπαθούσαμε να τη βοηθήσουμε με ό,τι δυνάμεις είχαμε όλοι οι συγγενείς, όχι μόνο οι γονείς μου», είπε χαρακτηριστικά. Η δήλωση αυτή καταδεικνύει την έκταση του προβλήματος και την ανάγκη για συλλογική οικογενειακή δράση.
Οι προσπάθειες περιλάμβαναν σχεδιάσεις να τοποθετηθεί σε κέντρο αποτοξίνωσης. Ωστόσο, αυτές οι προσπάθειες ήταν μάταιες γιατί η ίδια η γυναίκα δεν ήθελε να λάβει τέτοια θεραπεία.
«Είχα μιλήσει με όλα τα κέντρα και κανένα δεν τη δεχόταν», ανέφερε ο αδελφός της. Αυτό αποκαλύπτει ένα κρίσιμο πρόβλημα: ακόμη και όταν υπάρχουν θεραπευτικές υπηρεσίες, δεν μπορούν να αναγκάσουν ένα άτομο που δεν θέλει να ζητήσει βοήθεια.
Το περιστατικό του σουπερμάρκετ και η στάση της κοινότητας
Ο διευθυντής του σουπερμάρκετ της περιοχής έχει πρωταγωνιστικό ρόλο στην ιστορία. Είχε εντοπίσει τη 30χρονη να κλέβει μπύρες πολλές φορές και αποφάσισε να ενημερώσει τον πατέρα της.
Αντί να απαιτήσει αποζημίωση ή να προβεί σε νομικές ενέργειες, ο διευθυντής προσέγγισε το θέμα με ανθρωπιά. Δήλωσε στον πατέρα: «Βασίλη, το θέμα δεν είναι τα λεφτά, αλλά να προσπαθήσουμε να βοηθήσουμε το κορίτσι».
Η απάντηση του πατέρα ήταν αποκαλυπτική: «Και με την αστυνομία που έχω μιλήσει δεν μπορούν να κάνουν κάτι. Ό,τι κάνω, το κάνω μόνος μου». Αυτή η δήλωση δείχνει την απελπισία του και την αίσθηση ότι δεν υπήρχαν δημόσιες δομές ικανές να λύσουν το πρόβλημα.
Οι κρίσεις και η βία στο σπίτι
Ο αδελφός περιέγραψε λεπτομερώς τις κρίσεις που υφίστατο η 30χρονη κατά τις εξάρσεις του αλκοολισμού της. Έφευγε από το σπίτι χωρίς προειδοποίηση και δεν ήταν δυνατόν για τους γονείς να την ελέγξουν.
Πιο ανησυχητικό ήταν ότι χτυπούσε τη μητέρα της κατά τις αυτές εξάρσεις. Η μητέρα του αδελφού είναι επιληπτική και έχει πολύ χαμηλό σωματικό βάρος, μεταξύ 35 και 40 κιλών.
Ο γιατρός του Δρομοκαΐτειου είχε δώσει ρητή ιατρική εντολή ότι η μητέρα πρέπει να περιοριστεί κατά τις περιόδους εξάρσεων της 30χρονης. Αυτό σήμαινε ότι έπρεπε να αποφεύγονται οι επαφές και οι προβοκατόρ καταστάσεις.
«Ήταν πολλές οι φορές που ήταν σε έξαρση η αδελφή μου, έφευγε από το σπίτι, χτύπαγε τη μητέρα μου», είπε ο αδελφός με σαφή απόγνωση. Περιέγραψε μια κατάσταση που ήταν ανεξέλεγκτη για τους γονείς.
Το δίλημμα του πατέρα και η προστασία της οικογένειας
Ο αδελφός υπερασπίστηκε ενεργά τις δράσεις του πατέρα τους. Εξήγησε το δίλημμα στο οποίο βρέθηκε ο πατέρας: πώς να προστατεύσει τόσο τη θυγατέρα του όσο και την αρρώστια του συζύγου.
«Ο πατέρας μου δεν την έδεσε από μένος ή επειδή ήθελε να εκδικηθεί την κόρη του. Το έκανε μόνο και μόνο για να την προστατεύσει», διευκρίνισε. Πρόσθεσε δύο συγκεκριμένους λόγους για τη δράση αυτή.
Ο πρώτος λόγος ήταν να αποτρέψει τη 30χρονη από το να κάνει κακό στον εαυτό της. Ο δεύτερος ήταν να σταματήσει τις επιθέσεις κατά της μητέρας της, η οποία δεν ήταν σε θέση να ασκήσει αντίσταση λόγω της επιληψίας και του χαμηλού σωματικού βάρους της.
«Ήταν δέκα χρόνια όλη αυτή η κατάσταση», τόνισε ο αδελφός της. Η επανάληψη του χρονικού διαστήματος υπογραμμίζει το μήκος και τη δυσκολία αυτού του αγώνα.
Το σύνολο της κρίσης
Η μαρτυρία του αδελφού αποκαλύπτει έναν σύνθετο κοινωνικό πρόβλημα. Δεν πρόκειται απλώς για ένα άτομο με εξάρτηση, αλλά για μια ολόκληρη οικογένεια που αναγκάστηκε να λάβει ακραία μέτρα χωρίς ουσιαστική υποστήριξη από τις δημόσιες υπηρεσίες.
Η αστυνομία δεν είχε εξουσία να παρέμβει ουσιαστικά. Τα κέντρα αποτοξίνωσης δεν αποδέχονταν περιπτώσεις χωρίς τη συγκατάθεση του ασθενή. Η οικογένεια ήταν μόνη της στην αντιμετώπιση του προβλήματος, καθώς δεν υπήρχαν επαρκείς δομές υποστήριξης ή παρεμβατικές δυνατότητες.
