Τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ για τις συνθήκες διαβίωσης στην Ελλάδα δείχνουν ένα παράδοξο: το προσδόκιμο ζωής αυξάνεται, αλλά η ποιότητα αυτών των επιπλέον ετών παραμένει προβληματική. Οι Έλληνες κερδίζουν τη μάχη με τον χρόνο, αλλά χάνουν στην ευεξία του καθημερινού βίου.
Η παράδοξη αύξηση της μακροζωίας
Το 2024, η προσδοκώμενη ζωή κατά τη γέννηση έφτασε τα 84,5 έτη για τις γυναίκες και 79,3 για τους άνδρες — ένα από τα υψηλότερα νούμερα στην Ευρώπη. Ωστόσο, πίσω από τα νούμερα αυτά κρύβεται μια άλλη ιστορία.
Ένας άνδρας 65 ετών μπορεί να περιμένει να ζήσει ακόμα 18,6 χρόνια, αλλά μόλις 8,1 από αυτά θα είναι χωρίς περιορισμούς δραστηριότητας. Στις γυναίκες, η κατάσταση είναι χειρότερη: από τα 21,8 έτη προσδοκώμενης ζωής μετά τα 65, μόλις 8,3 θεωρούνται πραγματικά υγιή.
Αυτό σημαίνει ότι ένα μεγάλο μέρος της τρίτης ηλικίας βιώνεται με χρόνια προβλήματα ή περιορισμούς υγείας που επηρεάζουν την καθημερινή ζωή.
Οι προκλήσεις της υγείας στην πραγματικότητα
Παρόλο που το 78,3% των Ελλήνων αυτοαξιολογεί την υγεία του ως «πολύ καλή» ή «καλή», το 24,5% του πληθυσμού παραδέχεται ότι αντιμετωπίζει χρόνια προβλήματα υγείας. Αυτό το ποσοστό παραμένει σταθερά υψηλό την τελευταία δεκαετία.
Μεγαλύτερη ανησυχία δημιουργεί η πρόσβαση στο σύστημα υγείας. Το 2024, το 13,6% του πληθυσμού δήλωσε ότι είχε ανικανοποίητες ιατρικές ανάγκες. Οι κύριοι λόγοι είναι οι οικονομικοί περιορισμοί, οι μεγάλες λίστες αναμονής, η απόσταση από τον ιατρό και η έλλειψη συγκοινωνίας.
Ενδιαφέρον είναι ότι το ποσοστό αυτό στις γυναίκες φτάνει το 15,1%, σε σχέση με το 12,0% στους άνδρες.
Το κόστος της γήρανσης και οι δαπάνες υγείας
Η ανάλυση των δαπανών κοινωνικής προστασίας επιβεβαιώνει τη δημογραφική πίεση που αντιμετωπίζει η χώρα. Το 52,2% των συνολικών δαπανών κατευθύνεται στη κατηγορία «Γήρας», ενώ για την «Ασθένεια» το ποσοστό ανέρχεται στο 23,1%.
Σημαντικό είναι ότι οι δαπάνες για την ασθένεια αυξάνονται σταδιακά. Το 2014 ήταν 18,4%, ενώ το 2023 έφτασαν το 23,1%. Αυτή η αύξηση αντανακλά την προσπάθεια του συστήματος να ανταποκριθεί στις αυξημένες υγειονομικές ανάγκες ενός γηράσκοντος πληθυσμού.
Το μήνυμα είναι σαφές: ζούμε περισσότερο, αλλά χρειαζόμαστε περισσότερες υπηρεσίες υγείας και καλύτερη ποιότητα ζωής στα τελευταία χρόνια μας.
