Η κόρη του διάσημου ζωγράφου Αλέκου Φασιανού, Βικτώρια Φασιανού, μίλησε για πρώτη φορά δημόσια για την καθημερινότητά της με τον πατέρα της. Την Τρίτη 10 Μαρτίου 2026, στην εκπομπή «Στούντιο 4», αποκάλυψε άγνωστες πλευρές του χαρακτήρα του μεγάλου καλλιτέχνη. Η Βικτώρια Φασιανού δεν μεγάλωσε με την αίσθηση ότι ο πατέρας της ήταν περίφημος.
Ο Αλέκο όπως τον γνώρισε η κόρη του
Η Βικτώρια Φασιανού περιέγραψε έναν εντελώς διαφορετικό Αλέκο Φασιανό από αυτόν που έβλεπε το κοινό. Ο σπουδαίος ζωγράφος ήταν άνθρωπος εξαιρετικά μορφωμένος και ενδιαφερόμενος για την καθημερινότητα. Διάβαζε τακτικά περιοδικά gossip για να παραμείνει σε επαφή με τα τρέχοντα γεγονότα του κόσμου.
Ως προς τις συνήθειές του, ήταν άνθρωπος με πολλή πειθαρχία. Ήταν υγιεινιστής, ψάρευε και αθλούνταν τακτικά. Δεν είχε κακές συνήθειες. Η Βικτώρια Φασιανού σχολίασε ότι πολλοί γύρω της της λέγανε πως εκείνη και ο αδελφός της ήταν η αδυναμία του, αν και αυτή δεν το αισθανόταν τόσο έντονα.
Τα ρούχα του ήταν πάντα απλά και φαρδιά. Ο Αλέκο ντυνόταν σαν ρακοσυλλέκτης, όπως θυμήθηκε η κόρη του. Προτιμούσε το στυλ του βεδουίνου επειδή πίστευε ότι προστατεύει καλύτερα τη θερμοκρασία του σώματος. Παρόλα αυτά, ο τρόπος ντυσίματός του τράβαγε την προσοχή των ανθρώπων.
Η εργασία και η καθημερινή ζωή στο ατελιέ
Το ατελιέ του ήταν ένας χώρος χαοτικός αλλά δημιουργικός. Γάτες κυκλοφορούσαν ελεύθερα ανάμεσα στα έργα του. Ο ίδιος ο Αλέκο Φασιανό έλεγε ότι ένα γνήσιο έργο τέχνης πρέπει να έχει μια πατημασιά γάτας ή μια λαδιά. Δεν ήταν καθόλου προσηλωμένος στο περιβάλλον του.
Ένα πολύ ενδιαφέρον στοιχείο ήταν ότι έβλεπε τηλεόραση συνεχώς. Παρακολουθούσε όλες τις μεσημεριανές εκπομπές παράλληλα. Έκοβε φιγούρες από περιοδικά και τις ζωγράφιζε. Η μαγειρική ήταν για εκείνον ακόμα μια μορφή τέχνης. Έλεγε ότι αν ξέρεις να συνδυάζεις τα χρώματα στο πιάτο, το φαγητό γίνεται έργο τέχνης. Τα έπιπλα τα σχεδίαζε ο ίδιος, αλλά ήταν εξαιρετικά άβολα.
Ο Αλέκο Φασιανός ήταν ακούραστος. Ξυπνούσε νωρίς, σφυρηλάτει, έφτιαχνε έπιπλα, ζωγράφιζε με λάδι, μαγείρευε και κατέβαινε τηλεόραση. Η ζωή του ήταν αφιερωμένη εξ ολοκλήρου στη δημιουργία.
Η σχέση τους και τα μαθήματα που πήρε
Η Βικτώρια Φασιανού δεν αποκάλεσε ποτέ τον πατέρα της «μπαμπά». Του έλεγε πάντα «Αλέκο» από την πρώτη μέρα. Ήταν πιο εύκολο και οικείο. Στις σπάνιες περιπτώσεις που τον αποκάλεσε μπαμπά, εκείνος κοίταξε με έκφραση εκπλήξης.
Δεν την κάκωσε ποτέ ότι ήταν κόρη διάσημου καλλιτέχνη. Τη μεγάλωσε σαν να ήταν όλα απλά και καθημερινά. Ο Αλέκο ήταν επίμονος και πάντα έλεγε να προσπαθεί κανείς μέχρι το τέλος. Τώρα η Βικτώρια Φασιανού διευθύνει το μουσείό του, που για εκείνη είναι καθημερινός αγώνας. Έμεινε αυτή η φράση του πατέρα της στο μυαλό της: ότι κάθε άνθρωπος πρέπει να ταξιδεύει, να αποκτά γνώση και εμπειρία για να χτίσει την προσωπικότητά του.
