Ο Ηρακλής Πατρών πλησιάζει τον πρώτο αιώνα ζωής του. Η ομάδα ιδρύθηκε το 1930 στη συνοικία Βλατερό της Πάτρας από πέντε έως έξι διοικητικούς παράγοντες που αποχώρησαν από την Παναχαϊκή. Οι πληροφορίες έρχονται από τον πρόεδρο Κώστα Ρηγόπουλο, τον αντιπρόεδρο Βασίλη Μυλωνόπουλο και τον επίτιμο πρόεδρο Ιπποκράτη Παπαδάτο.
Από το Βλατερό στο γήπεδο των Προσφυγικών
Οι πρώτοι Ηρακλειδείς ήταν γηγενείς Πατρινοί, σε αντίθεση με άλλα σωματεία της εποχής που ίδρυσαν Μικρασιάτες πρόσφυγες. Η ομάδα φορούσε πορτοκαλί και μαύρο και είχε σήμα το τριφύλλι. Οι αγώνες γίνονταν στο γήπεδο των Προσφυγικών που κατασκεύασαν οι πρόσφυγες με προσωπική εργασία. Οι προπονήσεις διεξάγονταν στις αλάνες του Βλατερού και μέσα στον αύλειο χώρο του κάστρου της Πάτρας.
Φόρος αίματος στον πόλεμο και την κατοχή
Το αθλητικό δυναμικό του Ηρακλή πλήρωσε βαρύ φόρο στον ελληνοϊταλικό πόλεμο και τη γερμανική κατοχή. Δύο αθλητές της ομάδας, ο Γιάννης Πυλαρινός και ο Θανάσης Χριστόπουλος, σκοτώθηκαν. Η ομάδα συμμετείχε στην αθλητική δράση επί κατοχής με στόχο την ανύψωση του ηθικού του πληθυσμού. Μεταπολεμικά εντάχθηκε ξανά στα τοπικά πρωταθλήματα μέχρι το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967.
Η διάλυση επί δικτατορίας και η Αναγέννηση
Την επόμενη μέρα του πραξικοπήματος η αστυνομία έκανε προσαγωγή του προέδρου του Ηρακλή Θανάση Γκούμα και τριών ποδοσφαιριστών πριν από αγώνα με τον Αετό Πατρών. Οι ποδοσφαιριστές αφέθηκαν ελεύθεροι αλλά ο πρόεδρος εξορίστηκε στη Γυάρο. Το καθεστώς προχώρησε σε αναγκαστική συγχώνευση του Ηρακλή με άλλα σωματεία (Ολυμπιακός, Θύελλα, Απόλλων, Προοδευτική, Αχιλλέας, Πατραϊκός) και δημιούργησε την ΑΠΣ Πάτραι. Η απάντηση των Ηρακλειδέων ήταν άμεση: ίδρυσαν την Αναγέννηση Πατρών.
